Битеф
169
SELEKTORSKA BELEŠKA Odluka rediteljke da na scenu dovede nekoliko značajnih ličnosti umetničke scene iz Beograda već u svojoj osnovnoj named predstavlja svojevrstan i neubičajen pozorišni poduhvat. Celokupan postupak koji u predstavi sledi, međutim, dovodi je u poziciju u kojoj se ona može nazvati: predstava / nepredstava / nedrama / drama / poluopera, koja iznuđuje stalnu potragu, gledanje, učitavanje, jer tokom nekoliko gledanja, mogućno je naći se u sasvim drugadjim odnosima, fantazijama, samouništenjima koja iznuđuju stalno posezanje za konceptom koji zapravo iznova i iznova izneverava. lako se može posmatrati i putem slikanja nestalnog i neuhvatljivog identiteta i njegove multiplikacije, predstava se gradi i putem neuhvatljivosti njenog „teksta". On se ispisuje pre nastanka, tokom postojanja predstave ovde/sada i ispisivaće se tokom izvođenja. U lične fantazije izvođaća se neminovno upisuje kontekst gde se udtava nadrealnost generacijskog odrastanja, kritika kulturnih politika, društvenih i ličnih diskriminacija. Akcenat se može staviti i samo na odnos posmatrača i izloženih tela. Publika je tu i ona posmatra izvođače koji se u nekom trenutku međusobno posmatraju. Polje posmatranja, iako izloženo oku, uspeva da bude dekonstruisano, SELECTOR'S NOTE The director's initial decision to bring onto the stage several important artistic figures from Belgrade is in itself a singular and unusual theatrical undertaking. However, the way in which the production unfolds leads it to what one might call performance/non-performance / non-drama / drama / semiopera necessitating constant search, watching, reading-in... because after several viewings one can find oneself in completely different relations, fantasies, self-deconstructions requiring constant reaching out to a concept which, in fact, lets one down time and again. Although it can be seen as the portrayal of a volatile and elusive identity and its multiplication, the production is also built around the elusiveness of its'text'itself. It is written before the beginning, during the life of the production here/now and during the performing process. The context into which one reads the surreal aspect of generational growingup, criticism of cultural policies, social and personal discriminations is inevitably inscribed in personal fantasies. The emphasis can be laid also only on the relationship between the spectators and the exposed bodies. The audience is there and watches the performers who, at some point intime, watch one another. The viewing field, even if exposed to the eye, successfully deconstructs.